Week Vier

Waar waren we gebleven, o ja, bij de regen. Daar kunnen we nog wel een poosje bij blijven. Want het bleef met enige regelmaat regenen, ook de volgende dag naar Mantova.
Het begon net wat op te drogen toen ik een camping vond, al is camping een groot woord: Het is meer een boerderij waar men een vakantiehuisje verhuurt, en waar je ook de tent neer kunt zetten. Zo gedaan, maar de boerin vond het zo zielig dat mijn tentje misschien nat zou worden, dat ze aankwam met een partytent. Dat was geen succes, want in de nacht begon het niet alleen te hozen, maar ook te stormen. Omstreeks vier uur vloog de partytent in de lucht en kwam in flarden terecht tussen de wijnstokken.
Die ochtend stormde het nog steeds. Pas toen de wind ging liggen vertrok ik richting Ferrara. Daar heb ik in een jeugdherberg geslapen.
Omdat de trapas van mijn fiets kuren vertoonde heb ik die moeten laten vervangen. Ondertussen brak voor het eerst weer de zon door, en kwam ik droog op een camping 20km voor Ravenna terecht.
De volgende dag de schitterende mozaieken daar bekeken, en doorgefietst richting Apenijnen. Pas om een uur of 5 betrok het weer. Ik werd door de bliksem haast van de weg geblazen, en dat leek me een uitstekend moment om bij een cafetaria te gaan schuilen. Daarna een B&B opgezocht, want de eerste camping was nog 20km verder, en stijl bergop.
Nu zit ik in Citta di Castello, en het is de hele dag droog gebleven. Als alles meezit ben ik morgen, zondag in Assisi.

Week drie

Deze week was de week van de waarheid wat klimvermogen betreft.
Van Taizé af daalde de weg rustig af in het dal van de Saone. Tot zover geen probleem. De weg naar Geneve was van andere orde. Ik had gerekend op een heuvelrug met een hoogte van 780 meter, maar niet op een hellingpercentage van 10-15%. In de hitte van de dag was dat om niet te doen. Als klein wrakje kwam ik boven.
Dat gaf niet veel hoop later nog Alpenpassen te kunnen beklimmen.
Na het bezoek aan Geneve had ik nog twee dagen tot aan Brig om over Alpenpassen na te denken. In Brig was mijn eerste gang naar het treinstation, om te ontdekken dat er maar twee gewone treinen door de Simplontunnel gaan, en de ene was net tien minuten geleden vertrokken.
Op de camping van Brig wist een Nederlandse jongen me te overtuigen dat de Simplonpas echt makkelijk per fiets te doen was. Dus vatte ik moed en waarempel: het hellingspercentage viel mee en de Simplonpas bleek een stuk makkelijker dan ik had gevreesd. Het is echt een enorm goed gevoel op eigen kracht een klim tot 2005 meter hoogte op eigen kracht te hebben volbracht.
Het leukste komt daarna: de afdaling. Met snelheden tot 50km duik je naar beneden. Ik had mijzelf koffie met appelgebak beloofd, maar eer ik weer in Euroland was zat ik in Italië, en daarmee buiten appeltaartland. Dan maar een "cafe" van €0,90.
De volgende dag volgens verwachting in stralende zon langs de Ticino naart Pavia. In de avond een bier gedronken met een Duitse fietser uit Bremen. Zijn vrouw belde, en ik begreeep dat hij ter plekke moest beloven nooit plannen in de richting van Jeruzalem te maken. En toen barstte de regen los.
Omdat ik er volstrekt niet op gerekend had, had ik niet alles regendicht opgeruimd. Dat betekende dat niet alleen mijn WC-papier doorweekt was, maar ook al mijn kleren. Zo fiets ik dan in de richting van Piazenca, terwijl de regen naar beneden druppelt, en er volgens het weerbericht ook morgen een dag met regen te verwachten is.
Maar zoals Herman zo treffend opmerkte: wie geen pijn wil lijden moet niet naar Jeruzalem willen.
Uiteindelijk blijkt de brug naar Piazenca in reparatie en gesloten voor alle verkeer. Voor automobilisten geen probleem, want ze kunnen via de snelweg. Fietsers moeten 30km omrijden. De werklieden vinden dat erg grappig. Ik niet.

De Tweede Week

Maandag begonnen met Herman naar het station te brengen. Daarna in de stralende zon zuidwaarts. Het land ligt er verlaten bij. De akkers zijn enorm groot, en je ziet er geen mens. Twee keer een tractor in de verte. Een enkele auto komt voorbij. Toen mijn water opraakte vond ik toevallig een waterkraan langs de weg. Zo kwam ik na 109km in brandende zon in Mery sur Seine. De mevrouw op de camping bood me een bed in een slaapzaaltje aan, want het zou die nacht kunnen regenen. Erg aardig, en inderdaad viel ere in de vroege ochtend een buitje. Alleen: bij vertrek uit Troyes later die ochtend begon het te hozen en het hield maar niet op. De camping die ik gevonden had bleek tot overmaat van ramp gesloten, maar ik kon slapen in de 'gîte' van het dorp, een soort van slaapzaal voor werklieden.

Woensdag eerst naar Fontenay, daarna langs het Canal de Bourgogne, een 'Voie Vert', een tot fietspad omgebouwd jaagpad langs het kanaal. In totaal 111km.Donderdag naar Taize. Eerst flinke helling, na Beaune door wijnvelden. Laatste stuk weer Voie Vert, ditmaal een voormalige spoorlijn.
Vrijdag, zaterdag en zondag blijf ik hier. Er zijn hier Nederlanders in overvloed, waaronder een echtpaar dat hier ook naartoe gefietst heeft. Maar zij laten zich zondag per auto ophalen. Mijn reis gaatverder...

De eerste week

Beste mensen, de eerste week zit erop. Met bagage fietsen is toch zwaarder dan ik dacht. Gelukkig heeft Herman een paar dagen de voortassen aan zijn fiets gehangen, dat scheelde in het gewicht.
De eerste dag was het heet, maar nadat ik Herman in Utrecht heb afgehaald zijn we tot Wijk en Aalburg gekomen. De tweede dag was het niet zo heet meer - het regende zelfs pijpenstelen - en belandden we in Lille in Belgie. Zo zijn we door het dal van de Maas tot aan Reims gefietst.
Toen we daar zaterdag aankwamen bleek de meest dichtbije camping 15 kilometer ver te zijn, en de jongen van de VVV wist niet hoe je er per fiets moest komen. Dus hebben we maar een jeugdherberg gezocht.
Zondag hebben we na de kerk het museum van de boosaard (Beaux Arts) bezocht, met het wereldbroemde schilderij getiteld 'De dood van Marat'. Daarna naar de kerk van St. Remi, waarnaast zich een historisch museum bevindt. Om zes uur 's avonds was er een orgelconcert.
Maandagmorgen is Herman per trein vertrokken. Gelukkig hadden we de zes benodigde kaartjes al op zaterdag gehaald, want het uitzoeken daarvan duurde de dame aan het loket een uur.
Wel: Nu alleen verder. Met eigen voortassen. Op richting Taize.

Afscheid van vrienden

De afgelopen maandag en dinsdag kwamen we bij elkaar, zoals bijna elk jaar sinds onze training: collega's, die meer dan collega's van elkaar geworden zijn.
We spraken over ontmoetingen die een verschil maakten, ontmoetingen die ons leven kleur hebben gegeven. Tegelijkertijd stonden deze dagen voor mij ook in het teken van afscheid nemen. De datum van mijn vertrek komt zienderogen dichterbij. Een afscheidscadeau kreeg ik ook: Een foto van ons allen met de opdracht die mee te nemen naar Jeruzalem. Dat gaan we natuurlijk doen. En al was er geen foto geweest, dan nog gingen de namen en gezichten mee in mijzelf.
Nog enkele dagen, dan is het zover...