Intermezzo

Fietsend langs 's Heren wegen valt op wat je zoal op of vlak naast het wegdek ziet. In Amsterdam heb je dat niet zo, maar waar het rustiger en stiller is zie je veel meer doodgereden dieren.
Het eerst komen de slakken. Als de weg nat is van de dauw proberen ze over te steken. Die links van de weg leven willen naar de rechterkant, de slakken die zich rechts bevinden willen naar links. Het tragische is dat geeneen verder komt dan het eerste wielespoor. Daar zie je dan de uitgesmeerde oranje vlekjes. Je kunt proberen er een te ontwijken, maar dan heb je een volgende te pakken. Sinds ik zo'n slijmbeest in mijn tent vond, ergens in Bourgondië, heb ik er minder moeite mee.
Dan krijg je de egels. Van mijn biologieles herinner ik me dat ze niet zo goed zien. Dus ze kijken voor het oversteken naar links, en zien niets komen, van rechts zien ze ook niets, dus oversteken maar... krak, alles wat overblijft is een naaldentapijtje. Vooral de kleine tapijtjes vind ik wel zielig.
Verder heb ik dode konijnen gezien, eekhoorns, twee vossen, een geit, muizen, ratten, duiven en andere vogels, en in Zuid Italië vooral katten en honden. Soms zie je nog een plukje haar waar ik geen eigenaar van kan herkennen.
Al deze dieren bleken niet opgewassen tegen het moderne verkeer. Voorlopig heb ik het zonder kleerscheuren doorstaan. En ik ben ook even de weg af, omdat ik op de boot naar Albanië zit. Spannend wat dat land me zal brengen.

Week vijf

Zo, de eerste maand zit erop, en Rome is bereikt. Even applaus voor mezelf. Tijdens het maken van de traditionele 'pelgrim op de fiets' foto op het Sint Pietersplein kwam een meneer met microfoon naar me toe. Deze reporter wilde een kort interview voor Radio Vaticaan. Kijk, dat zijn van die leuke dingen voor een pelgrim.
Later die middag heb ik Rome verlaten via de Via Appia. Dat is een oude Romeinse weg met nog echte stukjes Romeinse weg. Eerst kom je langs de kerk met de naam 'Quo Vadis' (waar ga je heen), en daarop is het antwoord: "Voorlopig rechtdoor". Dat had ik beter niet kunnen doen. Want op zo'n stuk weg met 2000 jaar achterstallig onderhoud is het lastig fietsen. Kortom, ik viel met fiets en al.

Maar goed, alles doet het nog, alleen een schaafwond. Ik ben maar verder gegaan langs een andere weg.

De fiets in Rome

Week Viereneenhalf

Zondagmiddag zat ik inderdaad in Assisi. Een kilometer of 15 voor de stad wilde ik mijzelf trakteren op een zondagse lunch - het was een heerlijke zonnige zondag - maar terwijl ik aan het eten was betrok de lucht. De camping heb ik dan ook niet droog gehaald.
Terwijl ik voor de receptie wachtte tot het ergste voorbij zou zijn om dan mijn tent op te zetten, sloeg de bliksem aan alle kanten in. Een mevrouw die toevallig tegen een regenpijp hing kreeg een tik mee en huilend van de schrik werd ze op een stoel in het cafetaria neergezet.
Nadat het onweer bedaard was in regen zette ik de tent op om met het busje van 4 uur naar Assisi Centrum te gaan.
Het is een soort van kermis. Elke winkel verkoopt hetzelfde: mooie vrome 'spullekes', zoals daar zijn: kruisbeelden, beeldjes van Fransiscus, wandtegels met 'pax et bonum', het zonnelied in tal van gedaanten, al van dat soort dingen verwacht je in een pelgrimsoord.
Dan, omdat Franciscus in de middeleeuwen leefde, middeleeuws wapentuig als kinderspeelgoed. Zwaarden, kruisbogen, goedendagen, noem het maar op. Uitermate geschikt om kinderen vertrouwd te maken met de Franciscaanse gedachte, zullen we maar zeggen.
Ten slotte 'vrome humor van laag allooi', zoals poppetjes van volgevreten en volgedronken monniken, die door een wakkere non huiswaards worden gereden, in een kruiwagen of het zijspan van een motorfiets...
Maar goed, ik kwam voor de kerk. Om vijf uur was er een mis. Een zuster Clarisse was een dapper en vakkundig eenvrouwskoor, de priester deed ook zijn best, maar mij deed het niet veel. Ben je in het hoofdkwartier van een multinationale organisatie, wat de Fransiscaanse orde toch is, en je kunt alleen Italiaans uitbrengen. Wat een verschil met Taize, waar alle talen van de wereld klonken en iedereen zicn thuis kon voelen. Hier voelde ik me een vreemde.
Nu, twee dagen later zit ik in Rome. De ellende met de lekke band en het gesloten 'Bed and Breakfast' in Narni zal ik je besparen. Het onweer van vanmiddag is weggetrokken, en de jeugd op de camping laat zich in de bar vollopen met bier en sangria (worden beiden verkocht bij de liter) om daarna ongetwijfeld dingen te doen die ze zonder drank op een beetje eng vinden. Kortom: je bent jong en wat wild...

Week Vier

Waar waren we gebleven, o ja, bij de regen. Daar kunnen we nog wel een poosje bij blijven. Want het bleef met enige regelmaat regenen, ook de volgende dag naar Mantova.
Het begon net wat op te drogen toen ik een camping vond, al is camping een groot woord: Het is meer een boerderij waar men een vakantiehuisje verhuurt, en waar je ook de tent neer kunt zetten. Zo gedaan, maar de boerin vond het zo zielig dat mijn tentje misschien nat zou worden, dat ze aankwam met een partytent. Dat was geen succes, want in de nacht begon het niet alleen te hozen, maar ook te stormen. Omstreeks vier uur vloog de partytent in de lucht en kwam in flarden terecht tussen de wijnstokken.
Die ochtend stormde het nog steeds. Pas toen de wind ging liggen vertrok ik richting Ferrara. Daar heb ik in een jeugdherberg geslapen.
Omdat de trapas van mijn fiets kuren vertoonde heb ik die moeten laten vervangen. Ondertussen brak voor het eerst weer de zon door, en kwam ik droog op een camping 20km voor Ravenna terecht.
De volgende dag de schitterende mozaieken daar bekeken, en doorgefietst richting Apenijnen. Pas om een uur of 5 betrok het weer. Ik werd door de bliksem haast van de weg geblazen, en dat leek me een uitstekend moment om bij een cafetaria te gaan schuilen. Daarna een B&B opgezocht, want de eerste camping was nog 20km verder, en stijl bergop.
Nu zit ik in Citta di Castello, en het is de hele dag droog gebleven. Als alles meezit ben ik morgen, zondag in Assisi.